مبتداء بوده و خبرش مردود است . قوله : الى رواية عمار الخ : روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 14 ص 217 به اين شرح نقل نموده : محمد بن الحسن باسنادش از محمد بن على بن محبوب از احمد بن الحسن از عمرو بن سعيد از مصدق بن صدقه از عمار ساباطى قال : سئلت ابا الحسن عليه السلام عن امرأة تكون فى اهل بيت ، فتكره ان يعلم بها اهل بيتها ، ايحلّ لها ان توكل رجلا يريد ان يتزوّجها ؟ تقول له : قد وكلتك فاشهد على تزويجى ؟ قال : لا قلت له : جعلت فداك و ان كانت ايّما ؟ قال : و ان كانت ايّما . قلت : فان وكلت غيره بتزويجها [ فيزوّجها خ ل ] منه ؟ قال : نعم . مؤلف گويد : كلمه [ ايم ] به معناى من لا زوج له و جمعش بر [ ايامى ] مىآيد . قوله : و انّه يصير موجبا قابلا : ضمير در [ انه ] به وكيل راجع بوده و اين عبارت اشاره است بدليل دوم براى عدم جواز . قوله : بضعف الرواية : شايد وجه ضعف اين باشد كه عمّار فطحى است . قوله : و له تزويجها مع الاطلاق : ضمير در [ له ] به وكيل راجع است و در [ تزويجها ] به زن عود مىكند .